Vit fara at arbeiða móti einum pilotprojekti í 2019 í oktober, ið er byrjanin til:

                                           Faroese International Poetry Festival

Hetta kemur av at eingin poesifestivalur er í Føroyum, og tað hevur ongantíð verið ein. Samskiparar eru Forlaget Eksil, tíðarritið Vencil, saman við 

til tiltak á G! um Land Art: Materialitet og náttúru, at skipa fyri framsýningum, upplestri og masterclass.

'Land art' er ein partur av konseptuella listaumhvørvinum. Kanska serliga kent sum eitt nýbrot í USA í 1960-árunum og 1970-árunum. Spiral Jetty (1970) í Great Salt Lake í Utah er helst mest víðagitna verkið eftir Robert Smithson. Tað sum eyðkennir hesi verk er, at tað er sum um, at tey bera eina aðra tíð í sær – at tíðin, tá okkara siðmenning ikki er til longur, verður hugsað inn í teirra grundskipan.

Land art verk eru somuleiðis ofta listverk, ið forganga, ofta meðan vit hyggja eftir teimum, ella list í stórum skala, sum hevur eitt víðari útsýnið enn onnur list. Millum annað seta verkini ikki bert menniskja í miðuna, men er eisini myndað av einum umhvørvið og tankar um umhvørvið, har long tíðarbil, náttúra (eisini uttan menniskju) og sansing av heiminum eru sjálvsagdar treytir í verkinum.

Hendan listin minnir okkum á, at okkara sjónarringur er stuttur, at vit menniskju og mannaætt hava bert fingið lutað stutta tíð her á jørðini. Hon ger okkum var við, at alt var her innan vit menniskju komu til, og at alt skal vera her aftaná, vit ikki eru her longur. Hendan listin kann gerðast kring alt landið og er ikki tengd at gallaríum ella listasøvnum, ið alt ov ofta bert eru at finna í býum.

Vit sum liva í eitt av mest týðandi náttúruøkjunum í heiminum, eitt øki sum broytist skjótast. Ein partur av heiminum, har náttúran kemur at skapa avbjóðingar og broytingar, men eisini ein partur sum heimsins eygu hvíla á í hesum døgum. Hesar broytinga geva nýggjar møguleikar bæði fyri ferðavinnu og listarligt virksemi og samstarv.

Landslagið eru komin aftur á breddan, har vit nú síggja umfarið av einari endurnýggjari kenslu fyri natúru og landsløgum, ið ikki er romantisk. Vit síggja hetta bæði í altjóða list og somuleiðis innan føroyska list. Rákið hevur skapað ein øktan áhuga fyri natúrsøgu, møguliga tí at vit eru miðskeiðis á einum krossvegi. Soleiðis at skilja, at tað 'antroposena', tvs. tíðarskeiðið har menniskjans ávirkan og broyting av náttúruni er, tað sum eyðkennir jørðina. Ein partur av hesum ráki arbeiðir við at skilja, hvussu menniskja er við at avtaka seg sjálvt.

Tað er eingin nationalromantisk glæma yvir hesum landsløgunum. Vit eru noydd at endurhugsa okkara støðu í heiminum, og vit skulu vita at tað materiella ikki bert er deytt, óvirki ella ein óbroytilig stødd.

Tankar um poesi

Fyri hvørja bók tú skrivar skalt tú uppfinna eitt nýtt mál. Fyrst einslig fremmand orð, ið koma fram, síðani setningar og seinni heil brot. Man skal lesa seg sjálvan við hesari fremmandu kensluni, drálandi og uttan mynduleika, tí poesiin er altíð tann fremmanda røddin, sum man kennir aftur, men ikki dugir at seta í bás ella at skilja.

                                                                    Josefine Klougart. Den Blå Port, 93, 2016.

Eksperimenterandi poesi líkist ikki tí vit kenna og halda at poesi skal vera. Hetta skilja navngivnar høvundar kanska ikki, ið dúliga hava loyst sær buksurnar og skitið á øll og alt seinastu tíðina. Meðan bókmentafrøðingar standa klárir við teirra básum, klistrimerkjum og frímerkjaalbummum at proppa alt niður í, so sum heldur einkisgandi heiti sum sentrallyrik, kvinnubókmentir ella økopoesi, ið ikki sigur nakað um nakað serligt, men kann vísa seg at vera ein niðurundirgerð, ein minking og ein annar máti at kolldøma okkurt man valla skilir, ella tímir at seta seg inn í. Í mun til hetta, so hevur Klougart fatur á nervanum í modernaðari poesi.

Vit mugu ongantíð støðga kanningini av hvat vit kunnu við poesi. Vit mugu ongantíð fastfrysta hana sum ein serligan form. Poesiin má ikki vera fremmand yvir fyri heiminum ella rein 'pen' fagurfrøði í tomgongd. Í seinasta enda mugu vit eisini góðtaka, at tað finnast fleiri poetologiskar leiðir inn til yrkingina og at tað er hesin opinleikin, ið kann definerað hvat poesi er í dag og einki annað. Poesi er ein samrøða við iva, tað fremmanda og tað vit ikki skilja.